Het woningbouwcomplex vormt de kop van een bouwblok dat enerzijds aan een karakteristieke Amsterdamse straat ligt, de Planciusstraat, en anderzijds aan een kruispunt van grachten. In oostelijke richting is via de Realengracht een weids uitzicht in de richting van het IJ. De Planciusstraat wordt met de Prinseneilandsgracht verbonden door de Tweede Breeuwersstraat. Voor deze plek was er van te voren geen voor de hand liggende typologie in de zin van bv. een gesloten of open bouwblok aan te geven.

Ons ontwerp bestaat uit drie onderscheiden volumes: een los bouwblok dat de bebouwing aan de Planciusstraat afmaakt, een hogere toren aan het water en langs de Breeuwersstraat een kleiner volume dat in de toren steekt. Het bouwblok aan de Planciusstraat en het kleinere blok worden verbonden door een onderbouw. Hierdoor is op straatniveau het bouwblok tot aan het water gesloten. In deze onderbouw liggen aan de Planciusstraat meer openbare ruimten zoals ateliers en bedrijfsruimten. Daarboven liggen per verdieping twee woningen. In de middenbeuken ligt aan de straatzijde een los verkoopbare werkruimte welke eventueel bij de woningen kan worden getrokken. Op de bovenliggende lagen krijgen de woningen in de Planciusstraat door het gat tussen de bouwblokken een zichtas op het zuiden; langs de toren is er uitzicht op het water.

Het kleine blokje aan de Breeuwersstraat hangt over de onderbouw heen. De voorzieningen liggen in een strook aan de op het noorden gerichte achterkant, aan de straatzijde liggen drie geschakelde, op het zuiden georiënteerde kamers. In de toren zijn er twee woningen per verdieping waarbij de constructie draait zodat er een oost–west gerichte woning en een oost–zuid georiënteerde woning is. Op de lagere verdiepingen liggen een aantal woningen waarbij de ruimte aan de waterkant 1,5 verdieping hoog is. Aan de achterzijde zijn dan 1 of 2 verdiepingen met een halve verdiepingshoogte verschil. De constructie bestaat uit schijven en de plattegronden zijn zo open mogelijk.